fbpx
Top

Zo groeide Emy Demkes van blogger naar journalist voor De Correspondent

Als blogger vind ik schrijven heel leuk. Dus ik heb heus wel eens gedroomd van een carrière in de journalistiek. Daarom was ik enorm enthousiast dat ik onderzoeksjournalist Emy Demkes mocht interviewen. Zij groeide zelf van blogger naar journalist voor De Correspondent. Ik heb 10 lessen gehaald uit het verhaal van Emy waar we allemaal van kunnen leren.


Liever beluisteren? Dat kan ook.

Wat is mijn droombaan? Met die vraag startte ik deze interviews reeks. Klik hier om alle droombaan voorbeelden te lezen.


Les 1. Gewoon beginnen

Toen Emy Demkes de opleiding journalistiek begon, had ze een droom: modejournalist worden. Dat veranderde toen ze samen met haar ouders op een doodnormale avond het nieuws keek. De nieuwslezer vertelde hoe gebouwencomplex Rana Plaza in Bangladesh was ingestort.


Bij de ramp kwamen veel mensen om het leven. In het gebouw waren vijf kledingfabrieken gevestigd. Ze maakten kleding voor onder meer de merken Primark, Mango en Zara. In totaal ging het om 29 kledingbedrijven. Door bladen als Glamour had Emy alleen maar de mooiheid van de mode-industrie gezien. Ze schrok enorm dat er een keerzijde was.


De labels die werden gevonden tussen de brokstukken herkende ze wel. Die kledingmerken hingen in haar eigen kast. Ze voelde zich ergens schuldig en begon vragen te stellen. Een volle tas kleding voor twintig euro is eerder regel dan uitzondering. Wie betaalt de werkelijke prijs?


Om deze vragen te beantwoorden begon ze een blog: Behind my closet. Dat was laagdrempelig; weinig mensen lazen haar artikelen en daardoor kon ze weinig fout doen. Dit was haar speelplaats waar ze haar vragen kon onderzoeken en beter kon leren schrijven.


Les 2. Beantwoord vragen waar niemand het antwoord op weet

Later zou haar blog uitgroeien tot haar visitekaartje, haar portfolio en het beginpunt van haar journalistieke carrière. Dat wist ze toen natuurlijk nog niet. Wat ze ook nog niet wist is hoe enorm groot en ingewikkeld de kledingindustrie wel niet is. Het raakt veel maatschappelijke vraagstukken. En het is een industrie die weinig transparantie biedt. Maar Emy was volhardend, ze wilde immers de waarheid achterhalen.


Les 3. Durf om hulp te vragen

Waar zou jij beginnen met onderzoeken? Waarschijnlijk op dezelfde plek als waar Emy begon: het internet. Daar vond ze al snel welke organisaties met dit onderwerp bezig waren, want dat is niet zo’n grote wereld. Ze is hen gewoon continue gaan benaderen en bestoken met vragen. En dat werkte! Voor ze het wist had ze een sterk netwerk waar ze nu nog gebruik van maakt.


Daarnaast waren er een aantal goede boeken over de verborgen kanten van de kledingindustrie. Onder andere van Marieke Eyskoot: Talking Dress en Fashionopolis van Dana Thomas. Emy trok de stoute schoenen aan en nam contact op met schrijfster Marieke Eyskoot. Marieke heeft Emy uiteindelijk veel geholpen.


Inmiddels heeft ze ook veel contacten in landen als Bangladesh. “Als ik daar nu de situatie wil weten, dan kan ik een aantal mensen een berichtje sturen en die reageren dan meteen. Andersom vinden mensen mij ook. Ik krijg wel eens berichtjes van onderzoekers of kledingbedrijven op LinkedIn. Die willen aandacht voor hun industrie of misstanden aan de kaak stellen, dus die komen dan bij mij terecht.”


Les 4. Duik in onderzoeksrapporten die niemand wil lezen

De eerste artikelen die Emy Demkes schreef buiten haar blog waren voor OneWorld, haar stageplek tijdens haar laatste studiejaar. Haar bronnen waren vooral andere media. “Ik schreef vaak een stuk met alleen maar quotes van andere media.”


“Nu ik eenmaal voor als journalist De Correspondent schrijf, wordt er verwacht dat ik het verhaal vertel. Dus af en toe citeer ik nog iemand, maar vaak is dat niet eens nodig omdat ik nu zelf de deskundige ben. Ik heb zelf een vraag en die ga ik onderzoeken. In mijn artikelen neem ik mensen mee in dat proces. Dat maakt wel dat ik niet iedere dag een artikel schrijf, maar dat ik de tijd neem om echt de diepte in te duiken. Ik duik in dikke onderzoeksrapporten die niemand leest. Het is mijn taak als journalist om de parels uit onderzoeken te halen die iedereen over het hoofd heeft gezien.”


Les 5. Word een expert

Als je van alles een beetje weet, weet je eigenlijk niks. Emy heeft zich daarom gefocust op het schrijven over de kledingindustrie. En dat heeft z’n vruchten afgeworpen. Door jarenlange toewijding, passie voor het onderwerp en volharding werd Emy aangenomen als Correspondent Kleding bij De Correspondent. Een droomplek voor veel jonge journalisten, ook voor Emy.


De Correspondent is namelijk vernieuwend en richt zich meer op een samenwerking met de lezer, in plaats van alleen zenden. Als lezer kun je journalisten zoals Emy volgen in hun onderzoek, meedenken over vragen voor interviews en onderwerpen aandragen.


Les 6. Je hebt geen talent nodig

Mocht je nu denken: ‘ja maar Emy heeft gewoon talent voor schrijven, dat heb ik niet’, dan heb je het mis. Emy legt uit: “Ik was nooit heel talentvol in schrijven. Vooral tijdens de studie werd dat benadrukt omdat er zoveel talentvolle schrijvers om me heen zaten. Maar dat heeft me wel geleerd om door te zetten.”


“Je hebt niet per se talent nodig, je moet gewoon blijven oefenen. Niet alles is maakbaar, maar ik denk dat het belangrijk is om door te zetten zolang jij erin gelooft. Heel veel mensen denken: ik heb hier geen talent voor. Maar dat hoeft ook niet, je kunt bijna alles leren!”


Je hebt geen talent nodig, je kunt bijna alles leren.”


Les 7. Doe niemand na

Ontdekken waar je 100% voor wil gaan is natuurlijk niet makkelijk. Ik kan het weten hoor. Avocado Generatie bestaat uit 101 uiteenlopende onderwerpen. Toch merk ik dat ik naarmate ik meer schrijf, er een duidelijkere rode draad ontstaat.


Voor Emy was dat natuurlijk niet anders. In eerste instantie wilde ze de zoveelste modejournalist worden. Ze ontdekte een tak waar ze echt het verschil kon maken en besloot zich daarop te focussen. Doe dus niemand na, daar zul je nooit in uitblinken. Kies een onderwerp wat bij je past én waar nog niet veel mensen over schrijven.


Les 8. Fouten maken mag, ook in journalistiek

Emy was 20 toen ze afstudeerde en 23 toen ze haar droom waar maakte: werken als journalist bij De Correspondent. Van een afstandje lijkt het alsof Emy in een rechte lijn onderweg is naar succes. Ze moet lachen wanneer ik dat tegen haar vertel.


“In mijn eerste artikel voor De Correspondent ging ik direct de mist in. Ik schreef in een soort ‘mijn missie’ stuk over de dingen die ik het afgelopen jaar al te weten was gekomen. Een van die punten was dat de kledingindustrie de op twee na vervuilendste sector ter wereld is. Dat is een statement wat je heel vaak hoort en leest. Daarom dacht ik ook dat het echt waar was. Op een gegeven moment had ik het zo vaak gehoord en simpelweg overgenomen. Echter, het statement bleek nooit bewezen te zijn. Ik had het zelf nooit gefactcheckt. Dat is natuurlijk een doodzonde als journalist, want je hoort als journalist alles te checken.”


Toen las ze een stuk in de New York Times over dit feitje als “The biggest fake news in fashion.” Op basis van dat artikel heeft Emy toen een stuk geschreven over hoe ze als journalist de fout alsnog had overgenomen. Want dat komt veel vaker voor, ook in de journalistiek.


Als journalist word je opgeleid om de allesweter te zijn. Dat jij de ander moet gaan uitleggen hoe het in elkaar zit. Maar vaak zijn er gewoon mensen die er meer van weten. “Het schrijven van dat stuk heeft me weer geleerd dat ik me als journalist best kwetsbaar en transparant mag opstellen. Ik laat als journalist zien dat ik veel waarde hecht aan geloofwaardigheid. Ik was bang dat mensen me zouden veroordelen tot slechte journalist, maar het tegenovergestelde gebeurde. Ze vonden het juist heel goed!”


Les 9. Een 9 tot 5 werkdag bestaat mentaal niet

Ik was in de veronderstelling dat een journalist stad en land afreist om de beste verhalen op te halen. Maar Emy vertelt een ander verhaal. Ze proberen zoveel mogelijk op kantoor te zijn door vaste redactievergaderingen en contactmomenten in te plannen.


Emy is zelf zo’n 4 dagen op kantoor. In de winter wat meer dan in de zomer. Bij lekker weer leest ze namelijk graag buiten en dan probeert ze haar schrijfwerk in de avond op te pakken. “Dat voelt voor mij niet als werk. Ik ben dan gewoon oprecht nieuwsgierig, dus dagdelen spelen daarin niet zo’n rol.”


Les 10. Voeg waarde toe, dan volgt voldoening

“Ik denk dat het heel belangrijk is om voldoening te halen uit je werk. Dat kan doordat je heel direct helpt zoals in de zorg, of meer op afstand door bewustwording te creëren zoals ik doe. Wat ik in mijn werk heel belangrijk vind is dat je echt iets kunt toevoegen op je eigen manier. Ik schrijf over onderwerpen waar mensen zelf niet de tijd voor hebben om in te verdiepen. Daarom zoek ik het voor ze uit. En dat is volgens mij ook een beetje de essentie van voldoening: dat je iets kunt bijdragen.”


Is werken als journalist een droombaan?

Ik bewonder Emy Demkes voor haar focus, haar geduld en haar passie. Maar ook hoe ze met haar werk iets probeert te veranderen in het brein van de consument.

Hieruit leer ik dat ik gewoon moet blijven doen wat ik doe met mijn blog. Geduld, focus en toewijding; I’m all in. Op een dag komt daar iets uit. Of dat nou lessen zijn, een gouden samenwerking of een stap richting het volgende in mijn leven. Alles kan, zolang ik maar gewoon blijf schrijven waarover ik wil schrijven. Net als Emy. Wat leer jij uit haar verhaal?

Huidige reacties

Laat een reactie achter