fbpx
Top

Waarom het mij nooit is gelukt om gitaar te leren spelen

Die gitaar ziet er stoer uit toch? Dat dacht ik ook toen ik die gitaar vijf jaar geleden voor mijn verjaardag vroeg. Inmiddels heeft ‘ie een mooi plekje aan de muur gekregen waar het prachtstuk stof vangt… Hoe dat zo gelopen is? Dat zal ik je vertellen.


Van mijn ouders moest ik eerst blokfluit leren spelen voordat ik een instrument naar keuze mocht leren. Volgens mij vond ik dat toen best leuk. Ik leerde laagdrempelig noten lezen en had de leukste muzieklerares ever: Treske.

Na twee jaar blokfluit mocht ik iets kiezen. Ik weet nog dat het sinterklaas was. Ik zal 10 jaar zijn geweest. En voor sinterklaas vroeg ik geen gitaar, geen piano en ook geen trompet. Ik vroeg een accordeon. Jep, deze meid was op jonge leeftijd al vastberaden om een succesvolle accordeonspeler te worden.

Treske kon alles. Dus Treske leerde me de fijne kneepjes van het ingewikkelde instrument. Het was als kind erg zwaar. Het instrument is namelijk groot en lomp. Je hebt veel kracht nodig om de zak open en dicht te trekken. Het was ook niet echt een gezellig instrument. Waar andere kinderen het jeugdorkest ingingen, zat ik gewoon thuis te pingelen. Na twee jaar had ik het daarom wel gezien.

Toen ontstond mijn liefde voor de gitaar. Waarschijnlijk door het stoere imago van gitaarspelers. Ik zag mezelf al als een echte singer-songwriter spelen, schrijven en zingen op pleintjes en feestjes. Dat werd mijn toekomst.

Maar toen bleek gitaar spelen best moeilijk te zijn. Ik kreeg pijnlijke vingers en moest mijn nagels afknippen. Ik handel wel vaker uit enthousiasme, zonder een concreet plan te maken. Kinderjuf Treske woonde niet meer in de buurt, dus ik moest het zelf doen. Een paar maanden later vertrok ik voor mijn minor naar Lissabon om pas een half jaar later terug te keren naar Nederland. Die gitaar belandde in de kast.

Nog steeds droom ik wel eens van een andere Inge. Een Inge die wel had leren spelen en nu de markt in Eindhoven opfleurde met een gezellig deuntje. Maar laatst las ik in het boek “De edele kunst of not giving a fuck” een hele goede quote waardoor alles duidelijk is geworden.

“Je moet de lijdensweg leuk vinden om te bereiken wat je het liefste wil.” Je moet het leuk vinden om muziek te maken, om eindeloos te pingelen en te proberen. Je moet het leuk vinden om een reeks akkoorden steeds weer opnieuw te oefenen tot je het foutloos kunt spelen. Je moet het niet erg vinden dat je vingers blauw worden. Je moet het zelfs leuk vinden dat je begint bij de saaie liedjes voordat je aan het echte werk kunt beginnen.

En daar had ik helemaal geen zin in. Dus ik wilde het niet graag genoeg. Ik zag mezelf wel op een podium staan maar wilde er niet voor vechten. Ik wilde niet muziek maken, maar ik wilde het imago van een muzikant.

Weet je waar ik wel voor wil vechten? Deze blog. Ik vind het leuk om lange dagen te maken. Ik vind het leuk om weekenden lang te schrijven en te filmen. Ik vind het leuk om uit te zoeken hoe ik een tekst kan schrijven die mensen boeit. Kortom: ik vind deze ‘lijdensweg’ leuk, het proces naar een einddoel. Laat mij maar uren maken! Dat is waarom ik dit lang kan volhouden en waardoor het me sowieso iets gaat opleveren. Al zijn het maar lessen voor de rest van het leven.

Welke lijdensweg ben jij bereid af te leggen? Side note: als je er energie van krijgt voelt het niet als een lijdensweg.

Wie het leuk vindt om te ploeteren in de sportschool, zal sterk worden. Wie het leuk vindt om lange dagen te maken op kantoor, zal carriere maken. Wie het leuk vindt om eindeloos te pingelen op een gitaar, zal kunnen optreden voor publiek.

Lang verhaal kort: die gitaar was maar een illusie. Heb jij een instrument gespeeld? Of altijd gedroomd van een instrument maar nooit begonnen, net als ik? Ik ben benieuwd!

Kort nadat ik dit bericht op Instagram postte, kreeg ik een reactie. “Zo herkenbaar je gitaar. Bij ons stond er ook heel lang een stof te happen. Tot ik leerde over de ‘fantasy self’. Ik had er nog nooit van gehoord, maar zeker de moeite waard om even te bekijken:


Huidige reacties

Laat een reactie achter