fbpx
Top

Onze backpack reisroute door Kirgizië: ruw maar prachtig

Vorig jaar augustus besloten mijn vriend, Jelle, en ik een reis te maken door Kirgizië. Ook wel: Kyrgyzstan. Drie weken gingen we op pad met onze backpacks. We sliepen in yurts, hebben hikes gemaakt, gehuild van het wandelen, perplex gestaan door de sterrenhemel, steden bezocht die herinneren aan de Sovjetgeschiedenis, zijn verrast door de cultuur, prachtige natuurgebieden gezien, bijzondere mensen ontmoet, paard gereden en nog veel meer. Vandaag wil ik graag ons reisverhaal delen zodat jij misschien geïnspireerd raakt om ook zo’n vakantiebestemming te kiezen!

Voor wie niet houdt van lezen, plaatjes kijken mag ook. En ik sluit het artikel af met een video.


Waar ligt Kirgizië?
Kirgizië ligt ten westen van China en ten zuiden van Kazakhstan. Er wonen zo’n 5,9 miljoen inwoners. 2,5 keer zo klein als Nederland dus. 69% van de bevolking bestaat uit de Kirgiezen, 14,5% uit Oezbeken en 9% uit Russen. De russen wonen vooral in het noorden. 75% is islamitisch en 20% Russisch-orthodox. Tot zover de korte introductie tot dit prachtige land.



Bestemming 1: Bishkek
Bishkek is de hoofdstad van Kirgizië en tevens de plek waar we arriveerden. Na zo’n 10 uur vliegen met 1 overstap. Bishkek lijkt ook echt op een hoofdstad. Het is er druk en er staan grote gebouwen. Het gaf ons een vertekend beeld van de rest van het land. Waarom? Daar ga je zo achterkomen.


Bishkek – eerste bestemming


Terwijl we op ‘het terras’, voor zover het een terras was, genoten van Kuurdak (traditioneel gerecht), werd er naast ons tafeltje een geit geslacht. Dat kan daar gewoon.


De geit die geslacht werd naast ons tafeltje op ‘het terras’


Vanuit Bishkek maakten we vroeg in de ochtend een dagtrip naar National Park Ala Archa, 40 km buiten Bishkek. Vol goede moed lieten we ons met de taxi afzetten bij de ingang van het park. Op internet hadden we wel gelezen dat het een flinke wandeling was naar de rand van de berg, vanuit waar we de hike wilden starten. Maar ergens hadden we goede hoop dat een voorbijganger ons zou passeren en meenemen.

Na 30 minuten wandelen kwam er een truck voorbij. Jelle en ik keken elkaar aan: zullen we? En ja hoor, twee duimpjes de lucht in en de chauffeur stopte voor ons. We mochten met hem mee. Wat een geluk!

De hike was hier en daar best spannend. Jelle en ik zagen namelijk halverwege de wandeling een slang!! Jelle besloot een paar stenen te gooien, zodat het beestje zou wegkruipen. Na enige speculatie over plan B, kroop de slang ineens weg. Wat een geluk. Jelle telde af: 3, 2, 1… zo snel als we konden trokken we een sprintje. 10 meter verder stonden we al hijgend te lachen.

Ala Archa was dubbel en dik de moeite waard! Onze eerste hike in Kirgizië en heel erg mooi! De hoogte van het park varieert van 1.500 meter tot 4.895 meter. Dat maakt het leuk voor onervaren hikers zoals wij, maar ook voor ervaren hikers.


De truck die ons meenam naar de ingang van het park Ala Archa
De kaart van het park
We kwamen een slang tegen onderweg
Het prachtige uitzicht
Onze slaapplek in Bishkek.

Bestemming 2: met de marshrutka naar Karakol
Karakol ligt meer in het oosten van Kirgizië. Terwijl we Karakol verlieten in een marshrutka (een soort bus), reden we door alleen maar landschap. Eenmaal in Karakol liepen we vanuit de bus naar het kantoor van CBT (Community Based Tourism). Dit is een organisatie die de bevolking koppelt aan het toerisme. Via hen kun je dus een slaapplek in een guest house regelen.

Wij kregen guest house Jamilia’s toegewezen. Het zou 30 minuten lopen zijn, dus begonnen we aan onze tocht. Eenmaal op plaats van bestemming, althans volgens onze kaart, klopten we aan bij het guest house. Niemand deed open. In Kirgizië loop je gewoon naar binnen, dus dat deden we. “Hallo?” Riep ik. Ik hoorde niemand. Misschien zijn ze even weg, dachten we. We deden onze schoenen uit, want dat is gebruikelijk in het land, en ploften neer op de bank die er stond.

Plots kwam een man binnen gelopen. Hij zag er geschokt uit. Met handgebaren en een vreemde taal probeerde hij met ons te communiceren. Na verloop van tijd begrepen we dat we aan het foute adres waren! We moesten bij de buurvrouw zijn.

We schaamden ons kapot natuurlijk. We zaten zomaar bij een wildvreemde op de bank. “Geen probleem”, probeerde hij duidelijk te maken met zijn handen. “Ga zitten en neem wat drinken.” Jelle en ik waren verrast. Er stonden twee wildvreemde mensen in zijn huis en in plaats van ze weg te sturen bood hij ze drinken aan.

We gingen weer zitten en dronken de thee die hij voor ons inschonk. “Dit moet je ook proeven”, kon ik opmaken uit zijn gebarentaal. Hij pakte een fles gevuld met witte drab. Het leek op melk. Hij opende de fles en het begon te sissen. Dat is Kumis! Dacht ik meteen. Kamis is paardenmelk wat ze drinken als lekkernij in Kirgizië. Klinkt vies en geloof me, dat was het ook! Maar toch vriendelijk van hem om ons te laten proeven.

Een paar koekjes en stroopwafels later (die hadden we meegenomen vanuit Nederland) besloten we onze slaapplek bij Jamilia’s op te zoeken. Hij bedankte ons voor de gezelligheid (wat een omgekeerde wereld) en weg waren we.


De vriendelijke man die ons Kumis gaf
De marshrutka waarmee we in Karakol arriveerden
De tuin van guest house Jamilia’s

Bestemming 3: Jyrgalan
We waren nauwelijks in Karakol of het begon al knetter hard te regenen. En de dagen die daarop volgden zouden niet beter worden volgens het weerbericht. Dus besloten we onze plannen te wijzigen en naar Jyrgalan te vertrekken. En wat een goede keus wat dat!

We sliepen in een Yurt Lodge. Daar kregen we een ontzettend grote yurt helemaal voor ons alleen. We mochten ook gebruik maken van hun sauna. Ik vond het nogal verrassend om te zien dat ze deze hadden gebouwd in een tent. Alles kan blijkbaar. Een van de yurts werd gebruikt als keuken. Daar konden we iedere ochtend en avond mee eten. Geen menu waarvan we konden kiezen, maar gewoon eten wat de pot schaft.

Hoewel het erg rustig was, hebben we toch twee hele leuke mensen ontmoet. Ilan uit Israël en Katherina uit Duitsland. Samen met hen hebben we twee dagen gewandeld door de natuur, spelletjes gespeeld en een fles Vodka gedronken. Daar kun je toch niet onderuit als je in Kirgizië bent.

Jyrgalan was prachtig! Heuvelachtig, veel paarden en een armoedig dorpje.


Onze yurt in Jyrgalan
De keuken in een van de yurts
Een foto met reisgezelschap Ilan en Katherina
De sauna in een tent waar we gebruik van mochten maken
De wc’s (zo’n gat is drie dagen vervelend en daarna nog steeds vervelend)
En tot slot twee jongetjes die in Jyrgalan wonen

Bestemming 4: Weer terug naar Karakol
Na vier dagen Jyrgalan hadden we het wel gezien. Het was tijd om terug te gaan naar Karakol, ondanks de aanhoudende regen. Hier bezochten we een animal market. Bizar om te zien hoe ze daar met dieren omgaan. Aan de ene kant op een mooie manier zoals in de oertijd, aan de andere kant heel ruw.


Van Jyrgalan terug naar Karakol in de regen
Animal Market Karakol
Hier zie je goed hoe druk het was
Als je goed kijkt, zie je dat hier een deal wordt gemaakt

Paragliden
Voor mijn verjaardag (die is in juli) had ik paragliden in Kirgizië cadeau gekregen van Jelle. Dus eenmaal in Karakol zochten we contact met de enige man die ons de ervaring van ons leven kon bezorgen. Hij had het blijkbaar ooit zichzelf geleerd. Klinkt spannend, maar was het niet hoor.

We werden opgehaald met een busje. Hier zaten al drie russen in. Een bestemming later stapten daar ook, HOE toevallig, twee Nederlanders in: Eva en Marnix. Dat was erg gezellig. De activiteit duurde uiteindelijk ontzettend lang omdat we na iedere sprong moesten wachten tot dat de paraglide man weer boven was. Maar de twee Nederlanders waren erg gezellig, dus was dat geen probleem.



Bestemming 5: Bokonbaevo
Na Karakol trokken we naar Bokonbaevo. Hier was echter niks te beleven. Het guest house had twee aparte bedden en het eten wat niet te pruimen. Dus hier waren we snel weer weg.


Bestemming 6: Yurt Camp Bel’tam bij Lake Issyk-Kul
Lake Issyk-Kul stond hoog op ons lijstje. Een rustgevende plek waar we, ondanks de 30 Nederlandse babyboomers die met hun campers op doorreis waren, echt hebben genoten. We kregen een kleine yurt toegewezen aan het water. Het was helaas geen zwemweer maar gelukkig ook niet koud. Het kamp was vooral ontzettend sfeervol. Kijk:


Yurt Camp Bel’tam Issyk-Kul meer
De bar op het kamp
Live muziek in de avond
De yurt waarin wij sliepen

Een dagtrip naar Fairytale Canyon
Vanuit het kamp hebben we Fairytale (Skazka) Canyon een dag bezocht. Dit vond ik wel een van de mooiste natuurgebieden! We besloten te hitchhiken naar en van de canyon. Dat bleek een eitje te zijn. Erg leuk om mee te maken!


Hitchhiken naar Fairytale Canyon
Fairytale Canyon
Fairytale Canyon
Fairytale Canyon

Bestemming 7: van Bokonbaevo via Balykchy naar Kochkor
In Kochkor hadden we de behoefte aan een hamburger. Gewoon een lekkere, dikke, vette burger. Een paar eettentjes later hadden we deze gevonden!! Yes, eindelijk geen paardenvlees met aardappelen en ui.

Ondertussen hadden we app contact gehad met Marnix en Eva, de twee Nederlanders die we in Karakol hadden ontmoet tijdens het paragliden. Samen besloten we een 3-daagse hike te gaan plannen! De Ala-Kul trip.


Ala-Kul hike
Via een random toeristisch hokje langs de weg in Kochkor hadden we deze 3-daagse hike vastgelegd. De vrouw hieronder op de foto had ons goed geholpen.


Deze vrouw hielp ons om de Ala-Kul hike samen te stellen

Dag 1: paardrijden
Dag 1 was fantastisch. We werden naar een mini-boerderijtje gebracht waar Marlyn op ons stond te wachten. Marlyn was een jonge jongen die al jaren met paarden werkte. We kregen alle vier een paard toegewezen en na een paar minuten waren we al onderweg naar de voet van de berg.

Of ik vaker heb paard gereden? Nope. Maar het verliep vrij vlot. De paarden zijn natuurlijk goed getraind. Of wij waren gewoon natuurtalenten ;). 5 uur lang galoppeerden we van bergtop naar bergtop. Ineens begreep ik volkomen waarom paardenmeisjes zo gek zijn van paarden. Wat een prachtige beesten!!


Links achter: Marlyn, rechts achter: Marnix, Links voor: Jelle, Rechts voor: Eva.


Na vijf uur stapte ik met veel spierpijn van het paard af. Ik was helemaal in de wolken van de mooie tocht. We sliepen bij een familie, die twee of drie yurts extra hadden opgebouwd voor toeristen. Dit hielp hen om een extra zakcentje te verdienen.


Hier sliepen we
We sliepen recht aan het Issyk-Kul meer


Het Issyk-Kul meer was natuurlijk veel te koud om in te zwemmen. Bovendien is het ook gevaarlijk om op zo’n hoge hoogte te zwemmen. Er is daar namelijk weinig zuurstof en voor je het weet raak je buiten adem.


Dag 2: hiken naar onze volgende yurt
Eva was die nacht ziek geworden. Waarschijnlijk van de hoogte. Dus besloten Marnix en Eva om te draaien en gingen Jelle en ik samen verder. We hadden nog een twee-daagse hike voor de boeg. Terwijl we onze yurt verlieten, werden we getrotseerd door donkere wolken. Omdat we ons op 3500 meter hoogte bevonden, vond ik het geen prettig idee dat het kon gaan onweren. In de verte zagen we al enige bliksemschichten. Daarom zat ons tempo er al meteen goed in. We wilden niet meer op het puntje van de berg lopen maar tussen de bergen. Dus dat was ons doel.

Ondertussen moesten we natuurlijk ook samen de weg zien te vinden naar onze tweede slaapplek. Weer zouden we bij een familie gaan slapen op de berg. Kirgizië is nog niet opgezet voor toerisme, dus er zijn geen bordjes te bekennen. Een kaartje hadden we ook niet gekregen. We moesten het doen met de omschrijving: “Na de bult rechts, dan drie bergtoppen rechtdoor, omhoog en omlaag en dan na vijf uur kom je bij een stijle berg waar je links moet aanhouden. Daar zal je een yurt camp vinden.”

Hoewel dit onze eerste vakantie was samen, hebben we weinig gediscussieerd over de weg. Jelle zag de route best goed voor zich en ik had het zwaar genoeg met de tocht. Zo’n 6 uur hebben we geklommen en gedaald. Ik had het ontzettend onderschat en daarmee mijn lichaam overschat.


Onweer in de verte
Het prachtige uitzicht onderweg!

En wat we bij ons tweede yurt camp aantroffen…
Gelukkig zagen we uiteindelijk het yurt camp. Het is heel bijzonder wanneer je je meldt bij zo’n kamp. Ik weet niet zeker of ze je verwachten, aangezien ze daar geen elektriciteit hebben en daarmee geen contact met het stadje aan de bergvoet. Maar zoals ik al zei komt er niet veel toerisme, en is er dus altijd wel een yurt vrij.

We besloten even een dutje te doen. Toen ik wakker werd begon mijn maag te knorren. Het was weer tijd voor een maaltijd. We liepen onze yurt uit en stonden perplex! De familie, inclusief kind van 12 en oma van 70, waren gezamenlijk een paard aan het slachten! De mannen waren bezig het karkas aan het open slaan met een bijl. De vrouwen knepen de darmen uit en maakten al het bruikbare schoon. Het kind bracht alle troep, inclusief de paardenkop, naar de vuilnishoop.

“Kom erbij”, wuifde een vrouw naar ons. Ze legde een kleed op de grond zodat wij schoon konden zitten. Ze gaf ons een glas cola. “Geniet er maar van”, zei ze er nog net niet bij. Ik heb dit natuurlijk uitgebreid vastgelegd op camera. Wel met hun goedkeuring natuurlijk. Pas op: onderstaande beelden kunnen schokkend zijn.


De huid van het paard
De mannen die met het paard aan de slag gingen
De vrouwen die de darmen schoon maakten
Het avondeten in de yurt
Je kunt al wel raden wat hier op ons bord lag. Ik vond het niet lekker.

Dag 3: laatste hike
“De derde dag is niet meer zo ver”, werd ons verteld. We hadden spierpijn van het paardrijden en ik was helemaal klaar met het eten. Ondanks de schoonheid van het landschap en de bijzondere mensen die we hadden ontmoet, was ik klaar om terug te keren naar een bed, een douche en een koud biertje. Maar dat werd nog even uitgesteld. De tocht bleek zwaarder te zijn dan verwacht. Sterker nog, het was nog zwaarder dan dag 2.

We moesten continue een stijle helling op en er leek geen eind aan te komen. Tot we natuurlijk weer moesten dalen om beneden te komen. Ik had blaren en was kapot. Ik zal niet ontkennen dat ik zelfs een traantje heb gelaten. Maar na 5, 6 of was het 7 uur lopen, kwamen we bij het einde van de bergvoet. De weg was in zicht. Daar zou een taxi op ons wachten. Even waren we bang dat de taxi er niet zou zijn. We waren namelijk twee uur later dan afgesproken. Gelukkig was er licht aan het einde van de tunnel en stond de man nog netjes op ons te wachten. Hij bracht ons terug naar ons guest house waar ook onze backpacks op ons lagen te wachten.

Eindelijk een koude douche, dacht ik. Ik had drie dagen intensief gelopen, geslapen in mijn kleren vanwege de koude nachten, gepoept in een gat en geen douche gezien. Maar toen we in het stadje kwamen bleek het water ‘kapot’ te zijn. We hadden even geen stromend water, dat kon wel een dag duren. Dus even geen douche…

We werden giebelig en konden er ook wel om lachen. Tijd voor bier en een burger, dachten we. En dat is wat we gevonden hebben. Het was heerlijk!


Onderweg gaven de mannen op paard alleen een hand aan Jelle. Mannen geven namelijk geen hand aan vrouwen.
Dit was een uur voordat we de taxi vonden. We waren kapot, maar moesten nog even vastleggen hoe we hadden doorgezet.

Bestemming 8: Almaty (Kazakhstan)
De drie-daagse trip had ons compleet gesloopt. Het was tijd voor wat meer luxe. Maar luxe en Kirgizië gaan niet samen. Dus besloten we een bus te pakken naar het buurland Kazakhstan. Daar boekten we een luxe hotel waar we écht even konden ontspannen. Kirgizië had super veel indrukken achter gelaten en zoveel onbeschrijfbare momenten. Maar het land had ons ook uitgeput. Een dag later boekten we ook een VIP spa dag. We kregen een steaming session with hot oak leaves (zeer pijnlijk), een massage en peeling. We waren echt even helemaal zen!


De privé spa
De hot oak leaves waarmee we in de sauna werden geslagen. Dat was bedoeld voor ontspanning.

Wat een ervaring!!
Al met al was het een ervaring om nooit meer te vergeten; een echt avontuur. Hier en daar kostte het me zweet en tranen. Maar ik ben wel enorm dankbaar voor de ervaring. Als je ziet hoe mensen gelukkig zijn met zo weinig, dat maakt je wel weer even nederig.




Nog een paar handige weetjes:
1. Heb je een visum nodig in Kirgizië?
Nee, niet als je een Nederlands of Belgisch paspoort hebt en korter blijft dan 6 maanden.

2. Hoe is het vervoer in Kirgizië?
Met bussen, marshrutka’s of (gedeelde) taxi’s kom je een heel eind. Liften kan ook, dat hebben we meerdere keren gedaan. Ook als vrouw heb ik me daar niet onveilig gevoeld! Let wel op in wat voor soort auto je stapt. De oude auto’s met 50.000 kilometer op de teller staan regelmatig met pech onderweg.

3. Waar slaap je in Kirgizië?
Er zijn weinig tot geen hotels te vinden in het land. Je slaapt voornamelijk in yurts en in gastenkamers bij familie’s thuis. Dat is dan ook meteen de ultieme ervaring. Je leert echt een stukje cultuur! Op luxe en warm water hoef je niet teveel te rekenen. Mocht je geen slaapplek kunnen vinden, dan kun je aankloppen bij het CBT (community based tourism). Zij zitten op veel plekken door Kirgizië en koppelen de bevolking aan toeristen.

4. Waar betaal je mee?
In Kirgizië betaal je met de Kirgizische Som (KGS). Zorg dat je voldoende op zak hebt want niet overal kun je een pinautomaat vinden.

5. Wat is de beste reisperiode voor Kirgizië?
Je kunt Kirgizië het beste bezoeken tussen mei en september. Niet alleen vanwege het weer, maar ook omdat dit de periode is dat families doorbrengen in hun yurts op de zomerweiden.


Huidige reacties

Laat een reactie achter