fbpx
Top

Hoe ik uit mijn comfortzone stapte en hoe jij dat ook kunt doen

Ik schrijf natuurlijk vaker over droombanen, maar soms moet je jezelf best wel over een streep trekken om die droombaan te bereiken. Ik heb bijvoorbeeld wel eens auditie gedaan voor een toneelschool. Ik denk dat ik daar zeker vier jaar over getwijfeld heb. Het is echt makkelijk om het gewoon niet te doen. Ik kon wel duizend redenen bedenken. En hoewel het niet goed voelt om een droom onbeantwoord te laten, voelt in je comfortzone blijven wel veilig. Uiteindelijk heb ik het wel gedaan. Hoe dat verliep? Dat lees je hieronder.


Voor wie is dit verhaal?

Droom je er al jaren van om bij The Voice of Holland de sterren van de hemel te zingen? Zie je jezelf als een presentatrice bij BNN, als een van de top-studenten op een toneelschool of zie je jezelf het zwanenmeer al dansen op de dansacademie? Wat je droom ook is: je bereikt het niet door op je luie gat te blijven zitten. Je moet een auditie doen voor die droomschool of dat tv-programma. Maar durf je het wel?


Nu mijn verhaal. Het was november 2015…

Ik studeerde HBO communicatie en mijn grootste passie was toneel. Ik was inmiddels 21 en speelde al jaren toneel voor de lokale toneelvereniging. Het derde jaar van de studie was aangebroken. Dat is zo’n jaar dat je een richting moet bepalen. Wie wil je zijn? Wat wil je worden? Waar wil je je in specialiseren? Ook als ik naar de toneelschool wilde, was dit het moment om daarvoor te kiezen. Dan moest ik me namelijk inschrijven voor de audities, voordat ik was afgestudeerd.


Dus eindelijk, na jaren te hebben gedroomd, schreef ik me in voor een auditie. Ik koos de toneelschool in Tilburg, want die was dichtbij. Nu zou ik nooit meer een school kiezen op basis van locatie. Maar ik wist toen niet beter. De specifieke studie waar ik voor wilde auditeren heette muziektheater. Hier zou ik veel dans, veel toneel en veel zang krijgen. Dansen was helemaal niet mijn ding en ik kon nog niet van een notenblad zingen. Maar ik dacht: dat zijn problemen voor later. Eerst maar eens auditie doen.


De auditie bestond uit drie rondes. Voor ronde 1 moest ik twee nummers instuderen en iemand meenemen die de nummers kon begeleiden op de piano. De moeder van mijn toenmalige vriend was toevallig pianolerares en wilde me wel helpen. Lucky me!


Datzelfde moment borrelde er iets anders. De minor op mijn opleiding stond voor de deur. We moesten iets kiezen om in februari 2016 mee te starten. Ik was nieuwsgierig naar een buitenlandse minor. Ik was sowieso naar meer dan alleen toneel nieuwsgierig. Ik wilde de wereld zien! Maar ik kon niet kiezen… minor of auditie?


Ik besloot het allebei te proberen. Voor de minor werd ik toegelaten; ik mocht in februari voor zes maanden naar Lissabon. Helaas waren de eerste rondes voor de toneelschool ook in februari. Ik vroeg of ik de eerste ronde mocht insturen per video. Dat mocht! Dus hebben we na een paar keer thuis oefenen de camera voor mijn neus gezet. Ik zong onder begeleiding de nummers “I’m the greatest start” en “I dreamed a dream”. Ik stuurde de video’s op en wachtte rustig af.


Toen ging ik naar Lissabon en veranderde alles… Ik ontdekte dat het leven zoveel meer voor mij in petto had dan ik vooraf had gedacht. Ik leefde echt mijn mooiste leven. Lang leven de lol: feestje na feestje en reisje na reisje. Ik kon mijn lol niet op. Studeren? Dat deden we ook een klein beetje ;).


Ineens zat die alles beslissende mail in mijn mailbox. Ik had er al weken niet meer aan gedacht. Maar hier was het dan. Ik opende het mailtje en las: ‘Gefeliciteerd, je bent door naar de volgende ronde’. IK WAS ZO BLIJ! Maar tegelijkertijd begon ik te twijfelen. Ik zat in Lissabon en werd bij de volgende ronde in Tilburg verwacht. Wil ik dit wel?


Ik moest het doen. Ik droomde er al mijn hele leven van en ze zagen iets in mij. Ik boekte een retourtje Eindhoven en arriveerde in april 2016 in mijn stadje. Daar had ik twee dagen om me voor te bereiden. Ik moest een zelfgekozen script uit mijn hoofd leren, mijn twee nummers nogmaals live voordragen, ik zou getest worden op mijn muzikale niveau en zou een uur meedraaien in een dansgroep. Ik had geen idee hoe ik me hierop moest voorbereiden. Waar moest ik een script vandaan halen? En hoe leerde ik zo snel nog dansen? Ik raakte lichtelijk in de stress.


Maar de realiteit haalde me in. Ik was na twee maanden weer terug bij mijn familie en vrienden. Ik wilde iedereen zien en leuke dingen doen. Ondertussen hield ik contact met mijn leven in Lissabon en maakte ik video’s voor mijn nieuwe hobby: Youtube. “Ik oefen vanavond wel”, dacht ik. Maar dat kwam er niet van. De avond voor de auditie zocht ik nog snel een toneelscript en haalde ik daar een stuk tekst uit. Onderweg naar de auditie studeerde ik nog snel de laatste zinnen in en toen was het zover: SHOW TIME.


Je kunt het wel raden: het was dramatisch. Ik legde te weinig gevoel in het toneelstukje en ik vergat zelfs een paar zinnen tijdens het zingen. En het dansen, daar wil ik het liever niet meer over hebben. Wat moeten die mensen gelachen hebben naderhand. Dat ik niet door was naar de laatste ronde was dan ook geen verrassing. Ik had het helemaal aan mezelf te danken.


Maar vond ik het erg? Nee. Ik was intussen nieuwsgierig geworden naar andere dingen in het leven: reizen, ondernemen, marketing, design. Het was prima zo. Maar ik had het wel geprobeerd!


Dat voelde alsnog als een doel bereikt

Dat is gewoon wat telde. Het voelde al als een overwinning dat ik door was naar de eerste ronde. Ik had mogen proeven van een auditie, super leerzaam! Ik was erachter gekomen dat ik het helemaal niet zo graag wilde en dat het gewoon mijn fantasy self was. Dansen was nooit mijn ding geweest, waarom wilde ik dan nu ineens de musicalwereld in? Ik voelde me niet eens thuis op die school. Ineens werd me alles duidelijk. Ik was voorbestemd voor andere dingen. En dat had ik nu geleerd. Dat had ik nooit geweten als ik het niet had geprobeerd. Dan had ik mezelf altijd blijven afvragen: ‘wat als?’


Wat is het ergste dat er kan gebeuren?

Een simpele vraag: Wat is het ergste dat er kan gebeuren? Door deze vraag te beantwoorden kom je er vaak achter dat er eigenlijk niks ergs kan gebeuren. Dus ga het gewoon proberen. Het kan je leven alleen maar verrijken en als je niet door bent weet je dat ook weer.


Afwijzing doet maar even pijn

Afwijzing is rot hoor, ik kan het weten. Maar je groeit er wel overheen en uiteindelijk ga je zien dat het zo beter is. Hoewel het beter was dat ik niet werd toegelaten, voelde het ook als een klap in mijn gezicht: ik was niet goed genoeg. Hoe zorg je er dan voor dat je niet minder over jezelf gaat denken? Door maar gewoon te blijven doorgaan. Het heelt wel na verloop van tijd. Je vindt iets anders waar je wel goed in bent of je bewijst het tegendeel door weer opnieuw ergens auditie te doen en WEL toegelaten te worden. Hoe dan ook: het komt goed.


Dat is makkelijker gezegd dan gedaan

Jep, het is niet eenvoudig om bang te zijn en het TOCH te doen. Het antwoord blijft: gewoon doen. Echt waar, druk op die knop. Maak een video en stuur het naar The Voice. Schrijf die motivatiebrief en stuur naar BNN. Vul het aanmeldformulier in en auditeer voor de toneelschool. De rest verzin je daarna pas. Je hoeft niet alles uit te denken. Als het balletje eenmaal gaat rollen, rolt het de juiste kant op. Maar als het balletje niet gaat rollen, rolt het nergens naartoe. Je leert altijd iets. Je komt er altijd beter uit.



Kortom: gewoon auditeren. Wat is het ergste dat er kan gebeuren?

Huidige reacties

Laat een reactie achter